قصه ی پرغصه ی طبیعت ایران

قصه ی پرغصه ی طبیعت ایران

پرسی بلاگ: بوشهر اخبار بامداد شنبه 18 اردیبهشت ماه شبیه خبرهای دیگر نبود. باز هم زاگرس و گیس بلندش در آتش بی مبالاتی می سوخت. صحبت از آتش سوزی «کوه گیسکان» در کوهستان های شرقی برازجان است، همانجا که رویشگاه بادام کوهی و زیستگاه پرندگان و جانداران زیادی است.


این تکراری ترین خبر از محیط زیست زاگرس جنوبی در سالهای اخیر است. آتش سوزی های گاه و بی گاه که به پیکر این زیستگاه باارزش می افتد و جان گونه های کم نظیر گیاهی و حیوانی آنرا به خطر می اندازد.
انسان، عامل اصلی آتش سوزی ها
«محمد درویش»، عضو هیئت علمی موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع به خبرنگار ایسنا می گوید: «نود درصد این آتش سوزی ها با دخالت عامل انسانی است و تنها ده درصد عوامل غیر انسانی در آن دخیل هستند.»
وی افزود: «برخی کوهنوردان یا چوپان هایی که در این مراتع کوهستانی فعالیت می نمایند متأسفانه با بی ملاحظگی، آتشی که روشن کرده اند را وقتی که نیاز ندارند دیگر خاموش نمی کنند و همین خاکستر بر جا مانده، با کمترین وزش باد امکان شعله ور شدن و تبدیل شدن به یک فاجعه این چنینی دارد.»
درویش بطری های نوشیدنی رها شده در طبیعت را که با تابش نور خورشید خاصیت ذره بینی پیدا می کنند عامل دیگر آتش سوزی می داند و می افزاید: «برخی دامداران و مرتع داران هم گهگاه بر سر اختلافاتی که با رقبای خود دارند دست به آتش زدن مرتع دیگران می زنند.»
این فعال محیط زیست رعد و برق یا حتی یک قطره باران را همچون عوامل غیر انسانی آتش سوزی می داند.
خشکسالی سریع و خطراتی که در کمین است
عضو هیئت علمی موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع عنوان کرد: «امسال زودتر از هر سال شاهد شروع فصل گرما هستیم و بنا بر این گونه های علفی یک ساله گرفتار خشکی سریع شده اند. این خشکی پوشش گیاهی در کنار دخالت عامل انسانی موجب رخ دادن چنین آتش سوزی شده است.»

این کارشناس اضافه کرد: «البته این خشکی سریع گونه های علفی یک ساله امکان چرای دام را کمتر از سالهای قبل کرده و احتمال آتش سوزی هایی که به وسیله برخی دامداران رخ می دهد را پایین آورده است.»
قرق عرصه های طبیعی برای احیای گونه های گیاهی
«محمد درویش» بر قرق کامل این مناطق دست کم به مدت ده سال برای احیای گونه های جنگلی و گیاهی این مناطق تاکید می کند و می گوید: «در مناطق قرق شده نبایست اجازه ورود دام و هرگونه کشاورزی را داد تا زادآوری اینگونه های گیاهی بهتر رخ دهد.»
وی با تشریح نقش رسانه ها به ویژه رسانه ملی در تبلیغ و هشدار در مورد رفتارهای پرخطر در عرصه های منابع طبیعی می افزاید: «صداوسیما نقش کلیدی در زمینه آموزش رفتارهای صحیح در طبیعت را دارد و باید با ساخت کلیپ هایی درباره رفتارهای پرخطری همچون رهاسازی بطری های آب معدنی یا شیشه و ته سیگار روشن آگاه سازی عمومی انجام دهد.»
این فعال محیط زیست همین طور بر لزوم اعلام یک شماره سه رقمی توسط سازمان جنگلها و مراتع برای اطلاع و اقدام فوری اصرار کرد.
نیروهای مردمی در خط مقدم امدادرسانی
به گزارش پرسی بلاگ به نقل از ایسنا رخداد آتش سوزی «کوه گیسکان» اما نیمه ی تاریک دیگری هم داشت. از شروع اعلام خبر آتش گرفتن کوهستان مشرف به روستاهای «جمغاری» و «لَرده» این نیروهای مردمی بودند که شبانه با تشکیل گروه هایی تصمیم به رفتن به منطقه گرفتند.
«مصطفی صفری» یکی از همین نیروهای مردمی به خبرنگار ایسنا می گوید: «همان نیمه شب که خبر آتش سوزی رسید، به همراه برخی امدادگران تصمیم گرفتیم پیش از طلوع آفتاب با پای پیاده به سمت محل آتش سوزی حرکت نماییم. با بیان اعزام بالگرد برای انتقال نیروها مجبور شدیم تا ساعت ۹صبح منتظر بمانیم. همین نکته موجب شد تا در بدترین زمان از روز که هوا به شدت گرم می شود به محل برسیم. درست زمانی که آفتاب وسط آسمان بود و گرما و خستگی چند ساعت انتظار و کوهنوردی نیم ساعته تا محل آتش سوزی، رمقی برای ما نگذاشته بود.»

مقابله با آتش با دست خالی
این معلم، فعال محیط زیست و طبیعت گرد دشتستانی می افزاید: «متأسفانه هیچ امکانات خاصی جز یک بالگرد که همان هم برای مسیر برگشت حضور نداشت در اختیار نداشتیم. در این فصل سال که پوشش گیاهی خشک منطقه مثل انبار باروت عمل می کند، با آتش کوب های دست ساز هیچ کاری نمی گردد کرد.»
«صفری» می گوید اگر جانفشانی و ایثار نیروهای مردمی و عاشقان طبیعت نبود آتش به این زودی ها خاموش نمی شد. وی اظهار نمود: «با دست خالی نمی گردد آتش به آن بزرگی را خاموش کرد. در استان ما با این همه ثروت و خطری که برای کوهستان وجود دارد یک هلی کوپتر آبپاش نیست. حتی دهیاری روستاهای منطقه تنگ ارم که همیشه در معرض خطر آتش سوزی هستند یک دستگاه دمَنده در اختیار ندارند.»
عدم پشتیبانی از نیروهای مردمی
این معلم دشتستانی می گوید هیچ نیروی دولتی کنار ما نبود و احیانا اگر برای یکی از ما مشکلی پیش می آمد مشخص نبود چطور می خواستیم تا یک مرکز درمانی برسیم.
وی اشاره کرد: «هیچ پشتیبانی از نیروهای مردمی وجود نداشت، حتی غذای کنسروی هم که برای ما تهیه کرده بودند با بدسلیقگی فاقد بازشو بود که همین نکته کوچک نشانگر کیفیت پشتیبانی از ما بود.»
این طبیعت گرد می افزاید: «کل مسیر برگشت را در نبود بالگرد ناچارا بدون آنتن موبایل و آب شرب تا نخستین آبادی در آن کوهستان صعب العبور پیاده طی کردیم و از آنجا با وانت تا برازجان آمدیم. این مسیر چندساعته سبب شده است که اثرات خستگی و کوفتگی هنوز بعد از چند روز در بدن ما باقی بماند.»

نجات طبیعت نیازمند عزم ملی
به گزارش پرسی بلاگ به نقل از ایسنا، قصه ی پرغصه ی طبیعت ایران در کنار همه بی مبالاتی ما شاهد نامهربانی و بی توجهی مسئولین نیز بوده است. نهضت آگاه سازی عمومی، تامین تجهیزات مقابله با حوادث این چنینی و پشتیبانی بموقع و موثر مواردی نیست که بدون عزم ملی و توجه خاص دستگاه های متولی شدنی باشد.
فقدان امکانات و تجهیزات مقابله با آتش سوزی ها در عرصه های طبیعی و جنگلی نه فقط موجب خستگی و فرسودگی نیروهای امدادگر می شود که به سبب کندی پروسه مقابله با حریق موجب گسترده شدن محدوده ی آتش سوزی نیز می گردد.
از همین رو تجهیز دهیاری ها و بخشداری های مناطق کوهستانی به این وسایل برای اقدام سریع و موثر در حوادث این چنینی الزامی است.
گزارش از: «حیدر کاشف»، خبرنگار ایسنا




منبع:

1400/02/23
21:26:09
5.0 / 5
170
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۵ بعلاوه ۱
پرسی بلاگ