راوینا، روایت مردم ایران، ۶

شهدا زودتر از شناسنامه هایشان بزرگ شدند

شهدا زودتر از شناسنامه هایشان بزرگ شدند

پرسی بلاگ: شهدا با وجود مقید بودنشان به اسلام و جمهوریت حتی یکبار هم در عمرشان رأی ندادند! چون بسیاری از آنها زودتر از شناسنامه هایشان بزرگ شدند.



خبرگزاری مهر _ گروه فرهنگ و ادب: حکیمه وقاری اهل خراسان شمالی، محمد شقاقی اهل اصفهان، آسیه سادات حسینیان راوندی اهل اصفهان و عبدالرسول محمدی از شیراز از اعضای «راوینا، روایت های مردم ایران»، روایتی با اسامی «پیرمرد متین، به هرکدام یک سیلی زد، تواصی و رأی سفید هرگز» دارند.
قسمت اول تا پنجم روایت های راوینا در پیوندهای زیر قابل مطالعه هستند:
* « روایت پسرک جوراب فروشی که از شهادت آیت الله رئیسی ناراحت بود»
* «زیر پوست شهر حال خوبی دارد»
* «مامانِ نوجوون باید سیاسی باشه»
* «می دونم عید غدیر شهید می شم»
* «نکند راه خدمت شهید رئیسی کنار گذاشته شود؟»
در ادامه مشروح قسمت ششم این روایت ها یعنی «پیرمرد متین، به هرکدام یک سیلی زد، تواصی و رأی سفید هرگز» را می خوانیم؛
پیرمرد متین
امسال محل گرفتن رأی ام در دوره ریاست جمهوری تغییر کرده بود، من که اصلاً اهل حرف زدن نیستم، جایی رفته بودم که یک لحظه حرف زدن شان قطع نمی شد، از این همه سروصدا حال خوبی نداشتم، اول بامداد این همه حرف و حرف و حرف، آن هم بیهوده.
یک سوال که پرسیده می شد، همه با هم جواب می دادند، دقیقاً ۸ نفر پاسخگوی تمام سوالات در لحظه بودند. ولی محل قبلی ام اینطور نبود، خیلی آرام و با نظم خاصی بود.
با همین چالش حرف، درگیر بودم و اهتمام می کردم بر روح و روانم مسلط شوم. از بی حوصلگی سرم را از گوشی بیرون کشیدم تا انتهای راهرو را نگاه کنم و نفسی تازه کنم؛
پیرمردی راست قامت جلوی چشمانم ظاهر شد، اهل سنت بود، با کلاه و لباس مخصوصش.
سلام داد و وارد سالن حوزه انتخابات شد.
همان لحظه، دستگاه احراز، مشکل فنی پیدا کرد، هزار نفر متخصص فنی برایش نظر دادند، سرم سوت می کشید ولی حواسم به آن پیرمرد ریش سفید اهل سنت بود.
آرام، متین و بدون حرف، روی صندلی کنار صندوق نشست و با گوشی اش مشغول صحبت شد.
در این بحبوحه مدام همهمه همکاران بیشتر و کمتر می شد بالاخره مشکل فنی دستگاه رفع شد. مرد اهل سنت کارتش احراز و برگه انتخاب تحویلش داده شد.
پیرمرد به سمت صندوق رأی رفت، چند ثانیه ای کنار صندوق ایستاد، چیزی زیر لب زمزمه کرد و با ذکر صلوات بر محمد و آل محمد با صدای بلند، برگه اش را در داخل صندوق انداخت و با تشکر از همه از سالن خارج شد.
رفتارش برایم پر از درس بود. ان شاالله همان که خیر است بشود.
به هر کدام یک سیلی زد
در تاریخ ۱۰ مهر ۱۳۶۰ مقام معظم رهبری با ۹۵ در صد آرا به عنوان سومین رییس جمهور ایران برگزیده شد.
چند روز بعد در اردوگاه موصل، سرگرد عراقی به نام اظهر، اُسرا را جلو مقر جمع کرد. همه به صف ایستادند. اظهر نام بچه ها را از روی فهرست صدا می کرد و تا بچه ها اعلام حضور می کردند به هر کدام یک سیلی می زد و روانه آسایشگاه می کرد!
این مسخره بازی ادامه داشت تا سرهنگ محمد، فرمانده اردوگاه از مقر خود بیرون آمد. وقتی صحنه را دید از اظهر پرسید: «چرا به اینها سیلی می زنی؟» سرگرد به مافوقش اظهار داشت: «سیدی، اگر اینها ایران بودند همگی به علی خامنه ای رأی می دادند!»
تازه فهمیدیم که سرگرد کجایش می سوزد!
در ایران انتخابات شده بود و در موصل دشمن عقده خودرا سر اسرا خالی می کرد.
بنا به فرموده قرآن کریم: «قل موتوا بغیظکم، خشمگین باشید واز این خشم بمیرید.»
تواصی
چهره اش را از وقتی به یاد می آورم که برای هر قدمش، پنج قدم برمی داشتم تا خودم را به گرد پای او برسانم. وقتی خسته می شدم و دور شدنش را می دیدم صدای گریه ام مهار قدم هایش می شد. صورت مهربانش به سمتم می چرخید. سایه اش سایبان گرمای هوا می شد و با دستان بلندش بلندم می کرد و در آغوش می کشید.
جای داداش خالی. نور به قبرش ببارد.
در این حال و هوای انتخابات بدجور دلم هوایش را کرده. او را به یاد می آورم که نشسته و با چه ظرافتی نخ های حروف انگلیسی بافته شده روی پیراهنش را بیرون می کشد. از غربی ها خوشش نمی آمد. شاید هم چون انگلیسی بلد نبود و معنای کلمه روی لباسش را نمی دانست، آنرا می چید. انگار به غربی ها اعتماد نداشت؛ چه سازی برای ما کوک می کنند. چه خوابی برای ما می بینند!
خودش هیچوقت رأی نداد؛ خوب که فکر می کنم می بینم بسیاری از شهدا با وجود مقید بودن به اسلام و ولایت و جمهوریت، حتی یک دفعه هم در عمرشان رأی ندادند؛ چون آنها زودتر از شناسنامه شان بزرگ شدند. زودتر از سن شان به جایگاهی که می خواستند رسیدند. آمار ثبت شده درباره ی سن شهدای هشت سال جنگ تحمیلی نشان میدهد که ۴۴ درصد شهدا از ۱۶ تا ۲۰ سال بودند.
پای چراغ گردسوز روی زیلوی پهن شده توی حیاط در آن شلوغی که بچه ها از سر و کله هم بالا می رفتند، مشغول نوشتن چیزی بود. تازه خواندن و نوشتن یاد گرفته بودم. طبق معمول رفتم کنارش نشستم. نگاهی به برگه انداختم و بلند بلند شروع کردم به خواندن و بخش کردن کلماتی که زیر سایه دستش روی دفتر نقش می بست؛
من، پیامم به ملت این است…
نگاه چپی به من انداخت، لبانش را جمع کرد، ابروهایش را در هم کشید و تمام قد بلند شد رفت گوشه خلوتی دیگر آغاز به نوشتن کرد؛
… من پیامم به ملّت این است که خدا نکند زمانی فرا رسد که این ملّت مثل مردم کوفه کنند و دست از یاری امام و اسلام بردارند، که خدا نکرده عذاب الهی بر سرتان نازل خواهد شد، اگر دست از یاری امام بردارید باردیگر ستمگری دیگر بر سرتان خواهد آمد...
«شهید سید علی اکبر حسینیان راوندی»
وصیتنامه اش را از دوره ی ابتدایی از بر می خواندم. حفظم بود؛ اما چیزی از آن نمی فهمیدم. رفتم سراغ وصیتنامه، کاغذی که سال ها روی طاقچه خاک خورده بود. حالا که به این مرحله رسیده ام و دو برابر سن او را دارم معنای کلمات آنرا بهتر درک می کنم و چقدر دیر یادمان می آید...
رأی سفید هرگز
سال ۹۸ دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی در بوشهر شدم. ترم دوم، انتخابات مجلس بود و منم رأی اولی. اخبار انتخابات را دنبال می کردم. تفکر و مواضع نامزدها بیشتر برأی م اهمیت داشت. با تعدادی از دوستان دانشجو، با یکی از نامزدها که تفکراتش به انقلاب و نظام اسلامی نزدیک تر بود جلسه گذاشتیم. سوالاتمان را پرسیدیم و جواب هایش را شنیدیم. برایم قانع کننده نبود با اینحال از بین نامزدها آن نامزد که نظراتش نزدیک تر بود را انتخاب کردم.
از طرفی رأی ندادن و یا رأی سفید دادن به نظرم کمک به آن هایی بود که به لحاظ فکری بیشتر باهاشان فاصله داشتم. از قضا آن نامزد سابقه زیاد و خاصی نداشت که بشود از روی سابقه مدیریتی اش، ارزیابی اش کرد. در آخر به آن کاندید رأی دادم و برگزیده شد. وقتی هم که به مجلس رفت، در برهه هایی جوابگوی سوالات و خواسته های ما و مردم بود.
در انتخابات بعدی برخی دانشجوها می گفتند بخاطر آینده شغلی در انتخابات شرکت و رأی سفید می دهیم. اما با آنها حرف می زدم که رأی سفید به کسی کمک نمی نماید. اهتمام می کردم قانعشان کنم رأی سفید ندهند و در مرحله بعد به افراد شایسته رأی بدهند. از نظر من رأی سفید دادن پوچ است. یعنی انگار از اجبار است ولی وقتی یک نفر را انتخاب می نماییم در حقیقت یک رأی به نامزد شایسته و یک رأی به نظام اسلامی داده ایم.
در دانشگاه طیف زیادی از دانشجویان میانه هستند و ممکنست به سمت هر کدام از جناح های سیاسی کشیده شوند. برخی رأی دادن را بی فایده می دانستند و نظرشان این بود هیچ تأثیری در زندگی مردم ندارد.
برایشان از خدمات یکی از نماینده ها که آشنای دانشجویان بود، مثال آوردم. بطورمثال وقتی کشاورزها مشکل داشتند او به روستا رفت و مشکلاتشان را از نزدیک دید. بعد هم بوسیله مسؤولین موضوع را حل کرد. یا در اردوهای جهادی همراه بود و پای درد دل اهالی مناطق محروم و بچه های جهادی می نشست. وقتی مستندات را بهشان نشان دادم و از کارهای انجام شده برایشان گفتم؛ بعضی هایشان قانع شدند و در انتخابات شرکت کردند.
حرکت مردمی راوینا (ravina_ir@)، در برگیرنده روایت های مردم سراسر کشور از تشییع آیت الله سید ابراهیم رئیسی و همراهان وی، دیدار با امام راحل و رهبری و حضور در راهپیمایی ها در پیامرسان های داخلی است.
ادامه دارد


منبع:

1403/04/09
11:43:21
5.0 / 5
129
تگهای خبر: خدمات , شركت , فروش , متخصص
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۴ بعلاوه ۳
پرسی بلاگ